Ds. Marjolijn de Waal (1988) ervaart het werk van Gods Geest wanneer mensen van buiten ineens aansluiten bij de kerk. Zelfs bij doorgewinterde kerkgangers gebeurt er dan iets, wat haar eraan herinnert dat kerkenwerk relevant is en de vreugde centraal hoort te staan.
- gemeentepredikant Open Hof in Bleiswijk, daarvoor in Weesp en Vijfhuizen
- opleiding bachelor theologie in Leiden en Amsterdam, daarna master gemeentepredikant in Utrecht en Amsterdam
- voelt zich thuis in de midden-orthodoxe en protestantse stroming in de Protestantse Kerk
Hoe ervaar je je roeping?
“De liefde voor de kerk heb ik van jongs af aan meegekregen. Mijn ervaringen met lijden in de wereld hebben bij mij het verlangen gewekt om woorden te vinden die recht doen aan het leven op aarde én aan het leven met God. Toen ik 15 was, bezocht ik mijn zus in Moldavië, waar ze in een kindertehuis voor jongens met een handicap werkte. Het contrast met mijn eigen leven was groot; ik werd geconfronteerd met een realiteit waarvoor ik mijn ogen niet kon sluiten. Iemand zei ooit tegen me: dat je je zo kunt laten raken, laat dat je roeping zijn. Langzaam ontdekte ik dat mijn plek in de kerk ligt: een plek waar je recht doet aan het leven op aarde en tegelijk aan wat God daarmee te maken heeft. Waar hemel en aarde elkaar raken.”
Wat heb je nodig om met vrucht en vreugde te werken?
“De ontmoeting met de gemeente en hun levensverhalen geeft mij energie. Ik mag meekijken, meedelen en verbinden met God. Dat is voor mij belangrijk. Daarnaast heb ik behoefte aan wat ik ‘suddertijd’ noem: momenten waarin mijn agenda niet volgepropt is, zodat er ruimte ontstaat voor stilte, spiritualiteit en creativiteit. Een preek schrijf ik niet in één keer; vaak werk ik er elke dag een uurtje aan, zodat woorden en gedachten kunnen sudderen. Die creatieve ruimte is onmisbaar.”
Hoe zorg je ervoor dat je niet opbrandt?
“Ik werk parttime en combineer dat met het moederschap, wat soms een zoektocht is. Ik ervaar het moederschap ook als een roeping. In mijn werk merk ik steeds meer dat het niet zozeer om de hoeveelheid uren gaat, maar om hoe je aanwezig bent: kwaliteit boven kwantiteit. Daarop vertrouwen helpt me loslaten dat ik overal altijd beschikbaar moet zijn. Het beeld van de vlinder, dat al sinds mijn 16e met me meegaat, illustreert dat. Een vlinder fladdert, komt en gaat weer. Maar wanneer hij er is, brengt hij luchtigheid en kleur. De cocon geeft ruimte om terug te trekken en daarna weer aanwezig te zijn.”
Welk onderdeel van je werk doe je het liefst?
“Het pastoraat, de ontmoeting met mensen, en het maken van liturgie vind ik het mooist. Bij het voorgaan voel ik altijd wel een drempel, en toch is het het mooiste wat er is. Zodra ik er sta, denk ik: ja, hier doe ik het voor.”
Welke (na)scholing heb je voor het laatst gevolgd?
“Ik volgde een jaar lang de cursus Zorg voor de Ziel en verbleef daarvoor zes keer drie dagen in een klooster. Daar kon ik, even weg uit de drukte van het dagelijks leven, tijd nemen voor mijn eigen ziel, om vandaaruit weer te kunnen delen.”
Zie je in je werk in de kerk dat Gods Geest aan het werk is?
“Dat is een spannende vraag, maar het is zeker zo! Door het bijwonen van de conventies van de charismatische werkgemeenschap ben ik vrijmoediger geworden om erover te spreken en erop te vertrouwen dat de Geest haar werk doet. In mijn vorige gemeente in Weesp had ik pastoraal contact met een vrouw van 95. Ze vertelde dat ze als 12-jarige stiekem naar de kerk was gegaan, tegen de wil van haar vader, en sindsdien nooit meer was weggebleven. Haar verhaal had ze nooit gedeeld, maar ik mocht het tijdens de pinksterdienst met anderen delen. Tegelijkertijd was er een meisje van 14 dat uit zichzelf naar de kerk kwam. Het was bijzonder om te zien hoe de geschiedenis zich herhaalde. Tijdens de doopdienst overhandigde deze vrouw aan het meisje een bijbel. Voor de vrouw zelf was het ook bevrijdend dat haar verhaal nu gedeeld was. Daarin zie ik dat Gods Geest aan het werk is.”
Welk boek, welke serie, film of podcast raad je je collega’s aan?
“Als voorbereiding op de dienst luister ik altijd naar de podcast Working Preacher van een luthers seminarie in de VS. Drie theologen bespreken daarin de bijbelteksten van het leesrooster. Hun gesprekken helpen mij bij de preekvoorbereiding, omdat zij zich al hebben verdiept in de teksten.
Een boek dat mij recent inspireerde is Reclaiming Quiet van de Amerikaanse theologe Sarah Clarkson. Het gaat over cultivating a life of holy attention: leren kijken naar de kleine dingen met een heilige blik en ervaren dat God juist in het kleine aanwezig is. Clarkson schrijft op een doorleefde manier, met aandacht voor ritme en dagelijkse spiritualiteit.”
Is er een bijbeltekst die met je meegaat?
“Dat is Psalm 27:14: ‘Wacht op de Heer, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de Heer.’ Dat is een mooie tekst, voor mezelf en voor anderen. We willen vaak te snel oplossingen voor problemen, maar God heeft misschien een ander tempo – en daar kun je op vertrouwen. Dapper zijn heb ik zelf nodig om dingen te doen, maar het geldt ook voor de wereld om ons heen.”
Wat hoop je voor de toekomst van de kerk?
“De doop van twee tieners in Weesp liet me beseffen hoe relevant ons werk in de kerk is. Zelfs bij doorgewinterde kerkgangers kan er iets gebeuren wanneer er ineens mensen van buiten willen aansluiten. Daarom is het belangrijk door te gaan, zonder te somberen over de toekomst van de kerk, want somberen doet afbreuk aan de vreugde. Het is veel mooier je te richten op wat vreugde geeft. Zo komt de vreugde terug en kun je blijven geloven in wat je doet.”
