Ruim veertig jaar stond ds. Wim van den Born (1955) midden tussen de mensen: eerst in het onderwijs, later als predikant in Nieuwland/Oisterwijk, Rijssen, Ridderkerk en Ermelo. Nu hij met emeritaat is, kijkt hij vooral dankbaar terug op de vele ontmoetingen en op Gods blijvende trouw aan zijn kerk.
- PABO, later studie theologie in Utrecht
- werkte eerst in het onderwijs, later gemeentepredikant in de hervormde gemeenten van Ermelo, Ridderkerk, Rijssen en Nieuwland/Oisterwijk
- voelt zich verwant met de Gereformeerde Bond en de evangelische stroming binnen de kerk.
Hoe ervaar je je roeping?
"Mijn vader was ook predikant, dus ik zag van dichtbij wat het werk inhield: meeleven met mensen in vreugde en verdriet. Dat vond ik als jongen al mooi. Eigenlijk wilde ik vanaf mijn twaalfde of dertiende graag predikant worden. De studie liep eerst niet zoals ik had gehoopt, waardoor ik in het onderwijs terechtkwam. Ook dat vond ik een prachtig beroep. Maar na enkele jaren besloot ik alsnog theologie te gaan studeren. Als je Gods liefde hebt leren kennen, wil je daar iets mee doen. Ik heb ontdekt dat het predikantschap goed bij mij paste. Mijn vrouw en ik hebben het bovendien altijd samen gedaan. Ons huis stond open voor mensen uit de gemeente. Het contact met jong en oud heeft ons veel gegeven. Vooral kinderen brengen ontspanning, nieuwe ideeën en vreugde in het leven van een gemeente."
Wat heb je nodig om met vrucht en vreugde te werken?
"Een plek waar je je vrij voelt en kunt zeggen wat je vanuit je hart wilt zeggen. Daarnaast heb je waardering nodig. Niet in grote woorden, maar gewoon merken dat iets betekenis heeft gehad voor iemand. Na mijn emeritaat heb ik nog drie jaar in Waddinxveen bijstand in het pastoraat verleend. Daar merkte ik opnieuw hoe belangrijk het is om op een plek te werken waar je je thuis voelt. Ik hield me daar bezig met pastoraat, belijdeniscatechese en bijbelkringen. Dat zijn onderdelen van het werk waar ik altijd veel plezier aan heb beleefd."
Hoe zorg je ervoor dat je niet opbrandt?
"Ik heb altijd graag tussen de mensen gewerkt. Juist daarom was het belangrijk om de zorgen die je tegenkomt bij God neer te leggen. Wanneer iets me bezighield, bad ik: 'Heere, ik kan dit niet alleen, U moet het doen.' Dat hielp me om lasten los te laten. Daarnaast is een goede nachtrust belangrijk. Ik probeer op tijd naar bed te gaan en voldoende te slapen. Ook buiten zijn helpt me. Tuinieren geeft ontspanning en plezier. Zo bleef en blijf ik nog steeds in balans."
Welk onderdeel van je werk doe je het liefst?
"Het pastoraat. Meelopen met mensen, luisteren naar hun verhalen en delen in wat zij meemaken. Als je in momenten van verdriet of blijdschap iets kunt betekenen voor iemand, geeft dat veel voldoening. In pastorale gesprekken speelde zingen vaak een belangrijke rol. Vanuit mijn onderwijsachtergrond was ik gewend om gemakkelijk met mensen te zingen. Regelmatig stelde ik voor om samen een psalm of gezang te zingen. In een lied kunnen vreugde, verdriet, hoop en vertrouwen doorklinken op een manier die soms meer zegt dan woorden alleen."
Welke scholing heb je voor het laatst gevolgd?
"Wat mij veel heeft gebracht, zijn de preektrainingen van Areopagus en IZB. Je luistert samen naar elkaars preken en krijgt begeleiding van ervaren predikanten. Het mooie daarvan vond ik dat je samen optrekt rond één onderwerp: hoe verkondig je het evangelie zo goed mogelijk? Die uitwisseling met collega's heb ik altijd als heel waardevol ervaren."
Zie je in je werk dat Gods Geest aan het werk is?
"Dat de kerk, ondanks alles, blijft bestaan, zie ik al als een wonder van de heilige Geest. Wat mij bijzonder raakt, is wanneer jonge mensen heel bewust voor het geloof kiezen. Ze nemen die keuze niet zomaar over van hun omgeving, maar ontdekken zelf de waarde ervan. Ze ervaren dat geloof richting, waarheid en houvast geeft aan hun leven."
Welk boek, welke film of welke podcast raad je collega's aan?
"Een boek dat mij aanspreekt is Onweerstaanbaar aangeraakt van Gerrit Immink. Daarin beschrijft hij hoe geloof, verstand en ervaring zich tot elkaar verhouden. Door de eeuwen heen zie je steeds weer verschillende accenten terugkomen: soms ligt de nadruk vooral op het verstand, soms meer op gevoel en beleving. Hij schrijft daar op een mooie en evenwichtige manier over. Daarnaast heb ik met veel plezier de roman Mensenkind van Monica Nieuwenhuijse gelezen. Het verhaal gaat over een dakloze man in moeilijke omstandigheden, die gaandeweg ontdekt dat Jezus ook hem liefheeft. Het is een eenvoudig geschreven, maar indrukwekkend boek over hoop, geloof en de nabijheid van Christus."
Is er een bijbeltekst die met je meegaat?
"De woorden van Jezus uit Openbaring 1: 'Ik ben de Alfa en de Omega'. Die woorden herinneren mij eraan dat Jezus er is van het begin tot het einde. Hij laat de wereld niet los en is ook in mijn eigen leven aanwezig. Dat geeft troost en vertrouwen. Wanneer ik me afvraag hoe dingen verder moeten, mag ik weten dat de toekomst uiteindelijk in Gods handen ligt. Jezus houdt vast wat Hij begonnen is."
Wat hoop je voor de toekomst van de kerk?
"Ik hoop dat verschillende kerken steeds meer naar elkaar toegroeien. Juist in deze tijd hebben we elkaar nodig. Het zou mooi zijn als christenen, met verschillende achtergronden en tradities, samen laten zien dat leven met God hoop geeft. Dat mensen om ons heen kunnen zien: die mensen hebben vertrouwen, ze weten waar ze naartoe leven. Ik hoop dat de kerk iets van die hoop mag uitstralen in de wereld. Dat is volgens mij een van haar belangrijkste opdrachten."
