Ze laat haar werk ontstaan in de ontmoeting met de ander. Geestelijk verzorger Saskia Treu (1971) voelt een sterke behoefte om iets te betekenen in het omgaan met het kwaad dat mensen in hun leven treft.
- vrijgevestigd geestelijk begeleider en als pastor verbonden aan de Protestantse Gemeente Grijpskerk e.o., daarvoor adviseur zorg en welzijn
- opleiding Godsdienstwetenschappen aan de Rijksuniversiteit Groningen en Theologie aan de Vrije Universiteit
- voelt zich verwant aan de lutherse stroming in de Protestantse Kerk
Hoe ervaar je je roeping?
“Mijn roeping heeft te maken met mijn innerlijke stem. Ik ervaar die als een voortdurende zoektocht die zich gaandeweg ontwikkelt en zich steeds meer aan mij openbaart. Die stem hoor ik telkens weer, juist op de momenten waarop ik word uitgedaagd om in verzet te komen tegen onrecht. Dat brengt een innerlijke worsteling met zich mee, maar voelt tegelijkertijd als een soort heilige opdracht: een steentje bijdragen aan het bestrijden van onrecht en onrechtvaardigheid.”
Wat heb je nodig om met vrucht en vreugde te werken?
“Autonomie: de ruimte om vanuit mijn unieke eigenheid dingen te duiden en vorm te geven. En betekenisvol werk dat uitdaagt tot verdieping, zodat ik mijzelf kan blijven ontwikkelen. Als ik mezelf vergelijk met een bloem, dan groeien bloemen waar ze ruimte krijgen, niet waar ze worden ingeperkt. Ik floreer wanneer er respect en waardering is voor wie ik als mens ben, en wanneer ik daarin serieus word genomen.”
Hoe zorg je ervoor dat je niet opbrandt?
“Ik mediteer veel en doe aan geestelijke oefeningen. Dat helpt me om een rustpunt en innerlijke vrede te vinden. Daarnaast besteed ik bewust aandacht aan zelfzorg: ik geef mijn grenzen aan en bewaak ze ook. Van tijd tot tijd ga ik op retraite. In het verleden bezocht ik regelmatig religieuze gemeenschappen en maakte ik kennis met andere culturen, wereldwijd. Het bracht me nieuwe perspectieven en stelde me in staat om situaties vanuit verschillende invalshoeken te bekijken. Tegenwoordig vind ik die bezinning vooral ik mijn vaste en dagelijkse rituelen, waarbij ik mijn eigen morele kompas aanscherp.”
Welk onderdeel van je werk doe je het liefst?
“Ik dóé mijn werk niet, ik laat mijn werk ontstaan in de ontmoeting met de ander. Ik voel een sterke behoefte om iets te betekenen in het omgaan met het kwaad dat mensen in hun leven treft: door een luisterend oor te bieden en werkelijk present te zijn. Via het Centrum voor levensvragen, waar ik bij aangesloten ben, bied ik een-op-eengesprekken, gesprekken met echtparen, naasten en familie, en school ik professionals en vrijwilligers in onder meer hospices. Daarnaast verzorg ik uitvaarten specifiek voor mensen in een kwetsbare positie, bijvoorbeeld wanneer er geen familie is. Juist voor hen vind ik het belangrijk dat er een waardig afscheid is.”
Welke scholing heb je voor het laatst gevolgd?
“Ik ben gestart met de opleiding Ethics of Dignity aan de PThU, onderdeel van de academische Master of Theology. Die opleiding heb ik niet afgerond. De thema’s raakten aan mijn identiteit en brachten me op een zoektocht van bezinning en reflectie. Het was voor mij niet het juiste moment om deze opleiding te volgen.”
Merk je in je werk dat Christus mensen in beweging zet?
“Ik voel me gezegend dat ik ook pastor ben in de Protestantse Gemeente Grijpskerk, en gastpredikant in de gevangenis en in verschillende kerken in de regio. Daar merk ik dat mijn overwegingen en gebeden mensen raken in hun dagelijks leven. Ze worden erdoor in beweging gezet en gemotiveerd om zelf een bijdrage te leveren aan de samenleving. Daar ben ik dankbaar voor.”
Welk boek, welke film of podcast raad je collega’s aan?
“De film ‘The Lamp’ uit 2011. Die raakt aan mijn levensverhaal én aan mijn geloofsverhaal. Ik associeer de film met Psalm 119 vers 105: ‘Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.’ Het verhaal gaat over het vinden van richting, houvast en stabiliteit in het leven, en over het niet verliezen van de moed om het leven opnieuw aan te gaan na een existentiële crisis.”
Welke bijbeltekst gaat met je mee?
“Mijn belijdenistekst Psalm 139, die voor mij verbonden is met het lied ‘De Heer heeft mij gezien en onverwacht…’ Soms moet je door het slijk heen, maar je mag erop vertrouwen dat je gehoord, gezien en begrepen wordt. En ook dat het Eeuwig Licht met je meegaat.”
Wat hoop je voor de toekomst van de kerk?
“De kerk zie ik als een gigantische boom met diepe wortels die ver de grond in reiken. Soms breken er takken af, maar tegelijk ontstaan er nieuwe stronken die groeien. Ik hoop dat dat proces mag doorgaan, misschien met andere, nieuwe vormen die passen bij de uitdagingen van deze tijd. Ik wens dat de kerk blijft opstaan tegen onrecht, de dialoog niet uit de weg gaat en zich kritisch blijft verhouden tot wat er in de samenleving gebeurt. Misschien is het wel tijd om de Afrikaanse apostolische geloofsbelijdenis van Belhar* opnieuw onder de loep te nemen. Hoe lezen we die tekst in een tijd van polarisatie, van verdeeldheid? Durven we het gesprek over onderlinge verschillen aan te gaan en de muren en bubbels binnen de kerk open te breken? Dat lijkt mij van grote waarde.”
*Belhar is een township bij Kaapstad dat de apartheidsregering voor de gekleurde bevolking had aangelegd. Daar werd een belijdenis opgesteld van vijf punten waarin de kerk stelling nam: Apartheid is niet alleen politiek onrechtmatig, maar ook in strijd met het evangelie. De belijdenis werd in 1986 officieel erkend.
Saskia Treu is een van de auteurs van de adventskalender 2026. Bestel de kalender, voor jezelf of voor al je gemeenteleden. Vanaf 2 exemplaren kost de kalender 1,50 euro per stuk.
